Καλώς Ήλθατε!

Η ελευθερία του ατόμου εκφράζεται μέσα από τον γραπτό λόγο. Αυτό είναι ένα ιστολόγιο που δημιουργήθηκε με την ελπίδα να μπορεί να γράψει ο καθένας ένα δικό του κείμενο, και να φιλοξενηθεί για να επιβεβαιώσει την ελευθερία του!

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

Σχετικά με το θέμα της βίας των ανθρώπινων κοινωνιών

Η βία ξεκινά από την σύγκριση! Οποιαδήποτε σύγκριση λοιπόν, φέρνει την αναμενόμενη σύγκρουση! Η μάνα που λέει στο παιδί να γίνει σαν τα άλλα παιδιά, επειδή το βλέπει να μην ταιριάζει στην κοινωνία, για διάφορους λόγους, θα κάνει το παιδί αντιδραστικό, και οι πρώτοι άνθρωποι που θα δεχθούν την επιθετικότητά του, θα είναι οι συνομήλικοι του και έπειτα σε μεγαλύτερη ηλικία οι γονείς! Οτιδήποτε δεν αρμόζει με την κλίμακα αρτιότητας μιας κοινωνίας, πρέπει να καταδικαστεί από τους υπόλοιπους! Οποιοσδήποτε μοιάζει μπροστά σε μια ομάδα παρόμοιων ανθρώπων, άσχημος, κοντός, υπερβολικά ψηλός, αδύνατος, χοντρός, ξένος είτε στον τόπο είτε στη χώρα κλπ καταδικάζεται! Δεν θέλουμε διαφορετικούς ανάμεσά μας! Φωνάζει η αποτυχημένη κοινωνία, θέλοντας έτσι να κρύψει τη δική της αποτυχία της ομοιομορφίας και της συνήθειας!
Και επειδή όλα ξεκινούν από την παιδεία που θα λάβει ένα παιδί, από την άμεση παιδεία που θα του δώσουν οι γονείς δηλαδή και το σχολικό του περιβάλλον, θα ήταν πιο συνετό να ξεκινούσαμε μια επιτέλους πραγματική αλλαγή της συμπεριφοράς των ανθρώπων! Ας διδαχθεί επιτέλους το παιδί, με τον σωστό τρόπο τη σημασία και την ομορφιά της διαφορετικότητας! Ας μάθουμε εμείς οι μεγαλύτεροι στα παιδιά τι σημαίνει να είναι ο εαυτός τους πάνω από όλα, ασχέτως από τα όσα τους λένε οι άλλοι! Εξάλλου ο λόγος που επικρατεί συνήθως η άποψη των άλλων για εμάς, είναι πως εκμεταλλεύονται έστω και εν αγνοία τους, την αρχέγονη κοινωνική μας φύση! Ακόμη και ο πιο απομονωμένος άνθρωπος, αν τον κλείσεις σε ένα κελί χωρίς να βλέπει και να μιλάει σε άλλον, θα σπάσει, όσο σκληρός και να είναι από τη φύση του!
Στα σχολεία των ΗΠΑ, όπως γνωρίζουμε ήδη, η σύγκριση μεταξύ μαθητών είναι στο επίκεντρο του δικού τους μορφωτικού συστήματος. Για παράδειγμα, τα αστεράκια που παίρνει το κάθε παιδί, ως επιβράβευση για την απόδοσή του στα μαθήματα, όπως και η διάγνωση του ποσοστού του IQ του από νωρίς, δημιουργεί μια αρρωστημένη σύγκριση μεταξύ των μαθητών! Τα παιδιά με λιγότερα αστεράκια, ή χαμηλότερο δείκτη IQ από τον μέσο όρο, απομονώνονται σταδιακά και νιώθουν μόνα. Αυτοί οι μέθοδοι υπάρχουν στις ΗΠΑ, για τον λόγο πως είναι η πατρίδα του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος, που έχει τις ρίζες του στην σύγκριση ικανοτήτων! Ο νόμος της ζούγκλας δηλαδή, καλά καμουφλαρισμένος με σύγχρονα πολυτελή ρούχα! Διότι μόνο οι ικανοί έχουν το δικαίωμα να πετύχουν! Για τους υπόλοιπους δεν μας ενδιαφέρει καθόλου η πορεία τους!

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Οι Εξομολογήσεις του Lifo.gr

Υπάρχουν στιγμές που οι φίλοι μοιάζουν ανύπαρκτοι. Άνθρωποι που δεν μπορείς να ζητήσεις καμία βοήθεια, που δεν τους νιώθεις δικούς σου! Υπάρχουν στιγμές που ο/η σύντροφος σου, μοιάζει με έναν ξένο άνθρωπο, που δεν μπορείς να τους εμπιστευτείς τις σκέψεις σου, με τον φόβο πως θα σε κατακρίνει, πως δεν θα σε καταλάβει όπως εσύ ελπίζεις.
Πριν από αρκετό καιρό ανακάλυψα τη σελίδα του γνωστού περιοδικού. Όπου υπάρχει η στήλη με τις εξομολογήσεις! Εκεί οι άνθρωποι μιλούν για όσα δεν μπορούν να πουν ανοιχτά σε κανέναν. Και αν και οι περισσότερες εξομολογήσεις τους έχουν να κάνουν με το sex ή τις σχέσεις των ανθρώπων, θα ανακαλύψετε ψάχνοντας πως υπάρχουν ανάμεσά μας και άνθρωποι που έχουν την ανάγκη να εκφραστούν ανώνυμα μέσω του διαδικτύου, και να συμβουλευτούν από άλλους εξίσου άγνωστους ανθρώπους, για διάφορα σοβαρά θέματα που τους απασχολούν. Λοιπόν ρίξτε μια ματιά σε αυτή τη σελίδα, έστω και από περιέργεια, απλώς για να διαπιστώσετε το πόσο μόνοι νιώθουν ορισμένοι άνθρωποι τελικά! Η αποτυχία της σημερινής κοινωνίας σε όλο της το μεγαλείο!


Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

Φρειδερίκος Νίτσε: Η ιδέα της ηθικότητας των εθίμων.

Αν συγκρίνουμε τον τρόπο ζωής μας με αυτόν που έζησε η ανθρωπότητα για χιλιε­τίες, θα διαπιστώσουμε ότι εμείς οι σημερινοί άνθρωποι, ζούμε σε μια πολύ ανήθικη εποχή: η δύναμη των ηθών έχει εξασθενίσει εκπληκτικά και η ηθική έννοια έχει εκλεπτυνθεί και εξυψωθεί τόσο ώστε μπορούμε να τη θεωρήσουμε ως εξατμι­σμένη.
Γι αυτό, εμείς οι αργοπορημένοι άνθρωποι, διεισδύου­με τόσο δύσκολα στις καθοδηγητικές ιδέες που έχουν κυριαρ­χήσει στη διαμόρφωση της ηθικής και, αν κατορθώνουμε να τις ανακαλύψουμε, απεχθανόμαστε να τις κοινοποιήσουμε: γιατί ακούγονται τόσο χονδροειδείς! Ή επειδή μοιάζουν να διαβάλουν την ηθικότητα!
Αυτή είναι ήδη, για παράδειγμα, η βασική αρχή: η ηθικότητα δεν είναι τίποτα άλλο (άρα, προ­πάντων, τίποτα περισσότερο) παρά η υπακοή στα έθιμα, είναι ο παραδοσιακός τρόπος να ενεργείς και να εξελίσσεσαι. Πα­ντού όπου τα έθιμα δεν προστάζουν, δεν υπάρχει ηθικότητα. Και όσο λιγότερο καθορίζεται η ύπαρξη από τα έθιμα, τόσο μι­κρότερος είναι ο κύκλος της ηθικότητας.
Ο ελεύθερος άνθρω­πος είναι ανήθικος, εφόσον σε όλα τα πράγματα, θέλει να εξαρτάται από τον εαυτό του και όχι από τα καθιερωμένα έθι­μα: σε όλες τις πρωτόγονες καταστάσεις της ανθρωπότητας, το “κακό” ισοδυναμεί με το “νοερό”, το “αυθαίρετο”, το “ασυ­νήθιστο”, το “απρόβλεπτο”, το “ανυπολόγιστο”.
Πάντα, ανά­λογα με την αξιολόγηση των ίδιων καταστάσεων, αν μια πράξη εκτελείται όχι επειδή το προστάζει η παράδοση αλλά για άλ­λους λόγους (για παράδειγμα χάρη στην ατομική χρησιμότητά της), και ακόμη για τους ίδιους λόγους που άλλοτε είχαν θεμε­λιώσει το έθιμο, τότε ονομάζεται ανήθικη και θεωρείται ως τέ­τοια, ακόμη και απ’ αυτόν που την εκτελεί: γιατί την ενέπνευσε η υπακοή προς την παράδοση.
Τι είναι όμως η παράδοση; Μια ανώτερη αυθεντία στην οποία υπακούν όχι επειδή προστάζει το ωφέλιμο αλλά επειδή απλά προστάζει.
Σε τι διαφέρει αυτό το αίσθημα της παράδοσης από ένα γενικό αίσθημα φόβου; Είναι ο φόβος ενός ανώτερου πνεύματος που διατάζει εδώ, μια ασύλληπτη και απεριόριστη δύναμη, για κάτι που είναι πε­ρισσότερο από προσωπικό,- υπάρχει δεισιδαιμονία σ’ αυτό τον φόβο.
Άλλοτε, ολόκληρη η παιδεία και οι φροντίδες για την υγεία, τον γάμο, την ιατρική επιστήμη και τη γεωργία, τον πό­λεμο, την ομιλία και τη σιωπή, οι σχέσεις ανάμεσα στους αν­θρώπους και οι σχέσεις με τους θεούς ανήκαν στο πεδίο της ηθικότητας: αυτή απαιτούσε να τηρούν τις εντολές, δίχως να σκέφτονται “καθεαυτούς” σαν άτομα.

Αρχικά λοιπόν όλα εξαρτιόνταν από τα ήθη και τα έθιμα, και όποιος ήθελε να υψωθεί πάνω απ’ αυτά, έπρεπε να γίνει νομοθέτης, θεραπευ­τής και κάτι σαν ημίθεος; δηλαδή έπρεπε να δημιουργήσει ήθη,- πράγμα φοβερό και πολύ επικίνδυνο! – Ποιος είναι ο ηθι­κότερος; Αφ’ ενός αυτός που εφαρμόζει το νόμο συχνότερα: δηλαδή αυτός που, όπως ο βραχμάνος, φέρει τη συνείδηση του νόμου παντού και στην παραμικρή χρονική υποδιαίρεση, έτσι που το μυαλό του επινοεί συνεχώς ευκαιρίες για να εφαρ­μόζει το νόμο. Αφ’ ετέρου, αυτός που εφαρμόζει επίσης το νό­μο στις πιο δύσκολες περιπτώσεις.
Ο ηθικότερος είναι εκείνος που θυσιάζει τα πιο πολλά πράγματα στα ήθη: μα ποιες είναι οι μεγαλύτερες θυσίες; Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα ξεδι­πλώνει πολλές διαφορετικές ηθικές: αλλά η πιο σημαντική δια­φορά παραμένει εκείνη που διαχωρίζει την ηθικότητα της συ­χνότερης εκπλήρωσης, της δυσκολότερης εκπλήρωσης. Ας μην ξεγελιόμαστε για τα κίνητρα αυτής της ηθικής που απαιτεί για τεκμήριο της ηθικότητας την εφαρμογή ενός εθίμου στις δυσκολότερες περιπτώσεις!
Η υπερνίκηση του εαυτού μας δεν απαιτείται για χάρη των ωφέλιμων συνεπειών που έχει για το άτομο, αλλά για να προβάλλεται η κυριαρχία των εθίμων και των παραδόσεων, παρ’ όλες τις αντίθετες επιθυμίες και τα ατομικά συμφέροντα: το άτομο πρέπει να θυσιαστεί – αυτό απαιτεί η ηθικότητα των εθίμων.
Αντίθετα, αυτοί οι ηθικολόγοι που, όπως οι διάδοχοι του Σωκράτη, συστήνουν στο άτομο την αυτοκυριαρχία και την εγκράτεια σαν τα πιο ξεχωριστά του προτερήματα , σαν το κλειδί της πιο προσωπικής του ευ­τυχίας, είναι η εξαίρεση – και αν μας φαίνεται διαφορετικά, εί­ναι απλά επειδή έχουμε ανατραφεί κάτω από την επιρροή τους.
Ακολουθούν όλοι ένα καινούριο δρόμο και είναι θύματα της απόλυτης αποδοκιμασίας όλων των εκπροσώπων της ηθι­κότητας των εθίμων, αποκλείονται από την κοινότητα ως ανή­θικοι, και είναι, με τη βαθύτερη έννοια, κακοί. Με τον ίδιο ακρι­βώς τρόπο, ένας ενάρετος Ρωμαίος της παλιάς εποχής θεω­ρούσε κακό κάθε χριστιανό που “επεδίωκε πάνω απ’ όλα τη δι­κή του σωτηρία”. Παντού όπου υπάρχει μια κοινότητα και, κα­τά συνέπεια, μια ηθικότητα των εθίμων, επικρατεί η ιδέα ότι η τιμωρία για την παραβίαση των ηθών θίγει προπάντων την ίδια την κοινότητα: αυτή η υπερφυσική τιμωρία που η εκδήλωσή της και τα όριά της είναι τόσο δυσνόητα και μπορείς να τα εξι­χνιάσεις μόνο με υπερφυσικό φόβο.
Η κοινότητα μπορεί να υποχρεώσει το άτομο να επανορθώσει τη ζημιά που προξένη­σε σε ένα άλλο άτομο ή στην ίδια την κοινότητα. Μπορεί επί­σης να ασκεί ένα είδος εκδίκησης στο άτομο επειδή, εξαιτίας του – σαν μια υποτιθέμενη συνέπεια της πράξης του -, συσσω­ρεύτηκαν στην κοινότητα τα θεϊκά σύννεφα και οι εκρήξεις της θεϊκής του οργής,- αλλά θεωρεί προπάντων, την ενοχή του ατόμου ως δική της ενοχή, και υφίσταται την τιμωρία του ατό­μου ως δική της τιμωρία. – “Τα ήθη έχουν χαλαρώσει”, στενά­ ζει από την ψυχή του καθένας, όταν γίνονται παρόμοιες πρά­ξεις. Κάθε ατομική πράξη, κάθε τρόπος ατομικής σκέψης προ- καλούν ρίγη.
Είναι τελικώς αδύνατο να φανταστεί κανείς πόσο θα υπέφεραν τα σπανιότερα, τα πιο ερευνητικά, τα πιο πρωτό­τυπα πνεύματα στην πορεία της ιστορίας επειδή θεωρούνταν πάντα ως κακές και επικίνδυνες υπάρξεις, επειδή θεωρούσαν οι ίδιοι τους εαυτούς τους έτσι. Κάτω από την κυριαρχία της ηθικότητας των εθίμων, κάθε είδος πρωτοτυπίας είχε κακή συ­νείδηση. Ο ορίζοντας των εκλεκτών φαινόταν ακόμη πιο σκο­τεινός απ’ όσο ήταν.

Από το βιβλίο του Φρειδερίκου Νίτσε: Αυγή, Σκέψεις για τις ηθικές προλήψεις